سرمای عزیز من

به نام خدای یار

خواب بودم...تق و تق و تق...من بیدار شده و می روم به سوی درب راهرو... سوزی از میان درز ها بر اندامم لرزه می اندازد.

سرما سلام می کند.

خودش را به من می شناساند .

فکر می کند او را نمی شناسم. البته و صد البته که می شناسم. او یار دیرین من است. یار که نه، رفیق من.

بدون تعارف تا انتهای اتاق می آید و بهترین نقطه را برای نشستن انتخاب می کند... گوشه ی ات... نه... کنج اتاق.

من هم مهمان نواز خوبی هستم برای دوست.

او به من می نگرد و من نیز به او...

بدون مقدمه شروع به گفتن می کند... از بهار و تابستان، از انچه بر وجودش زخم زده است... سرمای عزیز من!

پاییز را دوست خود می داند... درست است... دوست دوست من برای من نیز یک دوست است. من هم دوستش دارم.

از شعری می گوید... دنیا اگه تاریک شد،دستای فانوسو بگیر ،با من بیا با من بیا ،چیزی نمونده از مسیر،سرما و سوز برف رو،آهسته پشت سر بذار ،امروز وقت خواب نیست ،ما با همیم ،طاقت بیار،طاقت بیار رفیق، دنیا تو مشت ماست، طاقت بیار رفیق خورشید تو مشت ماست...

گلایهههههههههههههههههههههههههههههه

او از تک واژه ها و بیت ها دلگیر است... چرا نکوهشش می کنند. می گوید درست است که درد دارم اما همیشه با تنهایی نیستم . می گوید درست است که سوز دارم اما گرما هم سوز دارد. می گوید من با خورشید نارفیقم اما او را دوست دارند...

سرمای بیچاره ی من ، دلش گرفته، مثه اون پرنده که دلش گرفته تو قفس .

او را دلداری می دهم. می گویم: تو هم خوبی، عزیزی.... تو هم باید باشی...گرما،هم همه و قشنگ ترین شبای پر ستاره همه با بودن تو با معنیست...

سرمای من ، تو هم عالمی داری... عالمت برای خودت و عالمم برای خودم اما ما با همیم...برای همیم... احساس غربت نکن... حتی خورشید هم تو را دوست دارد که اگر نباشی خورشیدی نیست...

من دارم برایش می گویم که می ایستد... قصد رفتن دارد... آرام و آرام سوزش را بر اندام جاری می کند و بدون خداحافظی می رود...

عادت به خداحافظی ندارد... می گوید خدا خودش حافظ است و من هم که آرزویم این است...

رفت...

من هم به اتاق بر می گردم... دری هم را باز نکرده ام که ببندم... خودش صاحب خانه است... همین که در می زند و می آید یعنی بزرگ است و بزرگ...

به کنج اتاق می نگرم و آرام درجه بخاری را کم می کنم... خاموشش می کنم.. به احترام دوست...

سرمای عزیز من

اولین تحلیل...